Reisverslag 2007

Leerlingen van het Coornhert Gymnasium zoeken Fikre Alem  (wereldliefde)

Onder ‘De Aanleiding’ staat beschreven hoe Marco en Astrid in februari 2005 op deze school verzeild raakten. Na een vurig pleidooi van Marco in een bomvolle aula werd “zijn schooltje” een halfjaar later door de leerlingen van het Coornhert Gymnasium gekozen als het goede doel. Sindsdien werd enige jaren via allerlei acties geld ingezameld. Geld dat nodig was voor de noodzakelijke uitbreiding van de school en voor een betere inrichting.

 

Boordevol met indrukken, de één nog aangrijpender dan de andere, zijn we in oktober 2007 teruggekeerd van meer dan twee weken Ethiopië. Marco brachten samen met docenten Colette en Saskia en elf leerlingen van het Goudse Coornhert Gymnasium een bezoek aan de Fikre Alem School in Aderak in de provincie Tigray. Marco: “Had ik al nooit kunnen dromen dat het goede doel van de conrector gekozen werd als goede doel, ik had al helemaal niet verwacht dat ik bijna drie jaar later de school zo terug zou zien: opgebouwd, de kinderen en staf trots, blij en vol hoop!”

 

Het was voor het eerst dat leerlingen van het Coornhert Gymnasium konden afreizen naar een goede-doelen- project om met eigen ogen te zien of de actie geslaagd was. Ze wisten via de voorlichting op school al het één en ander over Ethiopië. Ze hadden zich er allemaal wel een voorstelling van gemaakt. “Maar de reis heeft echt alle verwachtingen overtroffen. Het was indrukwekkend”, luidde de eensgezinde conclusie van de elf leerlingen toen ze eenmaal terug waren in het koude Gouda.

Waarom dit elftal? Seline en Rody leggen het uit: “De begeleiders hebben deze groep samengesteld. Ze hebben een beetje ingeschat wie bij wie paste en bij wie ze een grote mate van betrokkenheid konden verwachten. Dat wij daarbij horen, beschouwen we wel als een voorrecht.” Zo hebben de elf leerlingen de reis ook wel beschouwd: als een geweldige kans om beter kennis te maken met een ontwikkelingsland als Ethiopië. De leerlingen hebben dan ook veel meegemaakt: “We zijn bij leerlingen van de school thuis geweest, we hebben allerlei projecten gezien en we hadden intensief contact met de kinderen op school en met studenten van onze eigen leeftijd.” Alle Coornhert-leerlingen kregen een buddy toegewezen, een lokale scholier met wie ze de hele tijd optrokken en bij wie ze op huisbezoek zijn geweest. Vooral die huisbezoeken maakten veel indruk! “Ze wonen in simpele huizen. Een doorsnee huis bestaat uit een paar stenen gebouwtjes, net iets meer dan een hutje met een muur er omheen. Heel klein. Daar wonen gezinnen met zes of acht kinderen en daar gaat ook nog ruimte vanaf voor de dieren en opslag van voedsel. Dat wij thuis een eigen kamer hebben die bijna zo groot is als zo’n heel huis, durfden we eigenlijk niet te zeggen,” bekennen de scholieren.

Onder de indruk waren ze vooral van het feit dat de kinderen volop worden ingeschakeld om het huishouden te doen. Zo halen ze dagelijks water uit een pomp die minstens een kilometer ver weg is; ze dragen het water in grote jerrycans, op hun rug. “Helpen in huis doen ze ’s middags, de kinderen verzorgen dan vooral de dieren, of ze helpen hun ouders op het land. ’s Ochtends van 7 tot 12 uur gaan ze naar school. Aan huiswerk komen ze pas ’s avonds laat of ’s nachts toe. Dan zitten ze bij spaarzame lampjes op batterijen of een kaarsje in hun boeken of schriften te lezen. Ongelooflijk wat een motivatie!”, roepen Merlijn en Marloes vol bewondering.

De school is heel belangrijk voor de kinderen in Aderak. Lang niet alle kinderen uit een gezin kunnen naar school. Dat is veel te kostbaar. Dus wie wel mag gaan leren, is dan ook heel gemotiveerd. Die kinderen gaan er voor om het beste van de klas te zijn. “Ze begrijpen niet dat wij in Nederland vaak al tevreden zijn met een 5,5 of een 6,” moeten de scholieren enigszins beschaamd toegeven. De leerlingen hebben bewondering voor de omstandigheden waaronder sommige kinderen naar school gaan. Sommigen moeten daar dagelijks meer dan een uur voor lopen. De school is de afgelopen anderhalf jaar uitgebouwd en biedt nu (in 2007) plaats aan 600 leerlingen. De komende twee jaar groeit de school nog tot 800 leerlingen!

In de regio Tigray zijn er veel scholen die hetzelfde willen bereiken als de Fikre Alem school. Eén van deze scholen hebben we ook bezocht: Het is de Dansaschool in Dejen, een dorp op het platteland ten zuiden van Mekelle. In 2007 is de situatie als volgt: er volgen ongeveer 200 kinderen les op de Dansa-school. Het eindniveau is grade 3 (groep 5 in ons systeem). De Dansa-school heeft vier lokalen. In ieder lokaal volgen 50 leerlingen tegelijkertijd les. Sommige leerlingen lopen dagelijks zeven kilometer naar school. De lokalen zijn recent met financiële steun van ACET/ EYES opgeknapt: het rieten dak is vervangen door golfplaten, de vloer is van leem voorzien en de kinderen volgen het onderwijs vanuit schoolbanken.

De groep van elf heeft in 2007 besloten dat deze school het nieuwe project moest worden. De school wil lessen gaan verzorgen tot en met grade 6 (vergelijkbaar met onze groep 8). Voor de realisatie van deze ambitie is de bouw van minstens vier extra lokalen noodzakelijk. Voor het hele project is heel wat geld nodig. In de loop van de maanden hebben de leerlingen met hun activiteiten al bijna 20.000 Euro verzameld! “Het geeft een heel goed gevoel dat je daar aan kunt bijdragen en dat we nu ook met eigen ogen hebben kunnen zien waarvoor we het allemaal doen,” constateren de Gouwenaren tevreden.

De reis naar Ethiopië is voor het grootste gedeelte gefinancierd door Xplore. Dat is een subsidieprogramma van het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Voor wat betreft de bouw van de school krijgt het project steun van de Wilde Ganzen en de Stichting Ontwikkelingssamenwerking Gouda. Tegenover de steun van Xplore staat wel een tegenprestatie. De leerlingen moeten hun verhaal, hun ervaringen, doorvertellen aan anderen. Iedere leerling moet een gehoor zien te bereiken van 150 personen. Naast bezoeken aan hun vroegere basisscholen zijn ze ook uitgenodigd door een aantal serviceclubs zoals Lions en Rotary. Dit uiteraard om zoveel mogelijk sponsoren te vinden voor de Dansa-school.

In de verhalen besteden de leerlingen ook zeker aandacht aan de meer toeristische onderdelen van de reis. Zo brachten ze bezoeken aan het Nationaal Museum in Addis Ababa, maakten ze een reis per landcruiser naar Axum, Yeha, Debre Damos en aantal rotskerken zoals Maryam Korkor en Wukro. Ook bezochten ze irrigatieprojecten, een aidskliniek, de MOC en de Sisters of Charity in Mekelle en interviewden ze de minister van Vrouwenzaken (Women Affairs)! De meest dierbare herinneringen hebben de leerlingen echter aan de programmaonderdelen die ze samen deden met de Ethiopische leerlingen. Zo maakten ze samen muurschilderingen, deden ze samen spelletjes en sporten, gaven ze lessen Engels en biologie en wisselden ze vooral via handen en voeten heel veel ervaringen uit.